Degeneratieve Myelopathie bij Honden

Wat is degeneratieve myelopathie?

Degeneratieve myelopathie (DM) is een ernstige, progressieve neurologische aandoening die het ruggenmerg van honden aantast. De ziekte leidt tot geleidelijke afbraak van de witte stof in het ruggenmerg, wat resulteert in een toenemend verlies van coördinatie en kracht in de achterpoten. DM wordt vaak vergeleken met ALS (amyotrofische laterale sclerose) bij mensen vanwege de vergelijkbare progressie en het gebrek aan effectieve behandeling.

De ziekte begint typisch bij honden tussen de 8 en 14 jaar oud. Het begint subtiel, met milde coördinatieproblemen in de achterpoten, en vordert geleidelijk tot volledige verlamming. DM is niet pijnlijk, wat een klein lichtpuntje is in een verder lastige diagnose. De hond behoudt zijn bewustzijn en persoonlijkheid volledig, wat het voor baasjes emotioneel bijzonder zwaar maakt om te zien hoe hun hond langzaam zijn mobiliteit verliest.

Symptomen en progressie

De eerste symptomen zijn vaak subtiel en worden gemakkelijk verward met artrose of heupdysplasie. Je hond kan de achterpoten slepen, waarbij de nagels aan de bovenkant afslijten. De poten kunnen "omslaan" bij het staan, waarbij de bovenkant van de poot de grond raakt in plaats van de onderkant. Je hond kan wankelen of zwaaien met de achterpoten tijdens het lopen, alsof hij dronken is.

Naarmate de ziekte vordert, wordt het steeds moeilijker voor je hond om te staan en te lopen. De spieren van de achterpoten worden dunner door gebrek aan gebruik. In het eindstadium worden ook de voorpoten aangetast en kan je hond de controle over de blaas en darmen verliezen. Het verloop van de ziekte verschilt per hond, maar de meeste honden bereiken het stadium van verlamming van de achterpoten binnen 6 tot 12 maanden na het begin van de symptomen. Sommige honden vorderen langzamer, over een periode van enkele jaren.

Welke rassen worden getroffen?

Hoewel DM bij elk ras kan voorkomen, zijn bepaalde rassen meer vatbaar. De Duitse Herder was het eerste ras waarbij de ziekte werd beschreven en blijft een van de meest getroffen rassen. Andere rassen met een verhoogd risico zijn de Pembroke Welsh Corgi, Boxer, Rhodesian Ridgeback, Chesapeake Bay Retriever en Berner Sennenhond. Er is een genetische test beschikbaar die aantoont of een hond drager is van de mutatie die geassocieerd is met DM.

Diagnose en behandeling

DM kan alleen definitief worden vastgesteld na overlijden, door microscopisch onderzoek van het ruggenmerg. Tijdens het leven wordt de diagnose gesteld door andere oorzaken van zwakte in de achterpoten uit te sluiten, zoals hernia's, tumoren en vaataandoeningen van het ruggenmerg. Een MRI van de wervelkolom en ruggenmergvloeistofonderzoek zijn hierbij belangrijke hulpmiddelen. De DNA-test kan de verdenking ondersteunen maar is niet diagnostisch op zichzelf.

Er is helaas geen genezing voor DM. De behandeling richt zich op het vertragen van de progressie en het behouden van kwaliteit van leven. Intensieve fysiotherapie en hydrotherapie kunnen het verloop enigszins vertragen door de spieren zo lang mogelijk actief te houden. Hulpmiddelen zoals een loopharnas, een honderolstoel of dragzak voor de achterpoten kunnen je hond helpen mobiel te blijven. Regelmatige controle van de huid onder drukpunten is belangrijk om doorligwonden te voorkomen.

Kwaliteit van leven bewaken

De beslissing over het juiste moment van afscheid nemen is bij DM bijzonder moeilijk, juist omdat de hond niet lijdt aan pijn en mentaal helder blijft. Belangrijke factoren om te overwegen zijn of je hond nog kan eten en drinken, of hij nog plezier beleeft aan het leven, en of je in staat bent de intensieve verzorging te bieden die nodig is. Overleg regelmatig met je dierenarts over de kwaliteit van leven van je hond. Veel dierenartsen gebruiken een kwaliteit-van-leven-schaal om deze moeilijke beslissing te ondersteunen. Het is een reis die niemand wil maken, maar met liefde en goede begeleiding kun je je hond zo lang mogelijk een waardig leven bieden.