Hartklepziekte bij Oudere Honden
De meest voorkomende hartaandoening bij kleine senior honden: alles over lekkende hartkleppen.
Wat is hartklepziekte?
Hartklepziekte, officieel myxomateuze mitralisklep degeneratie (MMVD) genoemd, is de meest voorkomende hartaandoening bij honden. Bij deze ziekte worden de hartkleppen, met name de mitralisklep tussen de linker boezem en linker kamer, geleidelijk dikker en vervormd. Hierdoor sluiten ze niet meer goed, waardoor bij elke hartslag een deel van het bloed terugstroomt in de verkeerde richting. Dit terugstromen wordt klepinsufficiëntie of regurgitatie genoemd.
Hartklepziekte is een langzaam progressieve aandoening die vooral kleine tot middelgrote honden treft. De eerste tekenen worden vaak opgemerkt bij honden van middelbare leeftijd, maar de klachten verergeren naarmate de hond ouder wordt. Naar schatting heeft meer dan 75 procent van de honden ouder dan 16 jaar enige mate van klepziekte. De ziekte veroorzaakt een kenmerkend hartruis dat de dierenarts kan horen bij het afluisteren van het hart.
Symptomen per stadium
Hartklepziekte wordt ingedeeld in verschillende stadia. In stadium A zijn er geen afwijkingen maar behoort de hond tot een risicoras. In stadium B is er een hartruis maar heeft de hond nog geen klachten. Stadium B wordt onderverdeeld in B1 (geen hartvergroting) en B2 (hartvergroting zichtbaar op echo). Pas in stadium C en D treden klinische symptomen op en is het hart aan het falen.
De eerste klachten zijn vaak een droge hoest, vooral 's nachts of vroeg in de ochtend, en verminderde inspanningstolerantie. Je hond kan sneller hijgen en meer rustpauzes nodig hebben tijdens wandelingen. Naarmate de ziekte vordert, kan de hoest erger worden, kan er vochtophoping in de longen ontstaan (longoedeem) en kan je hond kortademig worden. In ernstige gevallen kan je hond flauwvallen of een opgezette buik krijgen door vochtophoping.
Rassen met verhoogd risico
Cavalier King Charles Spaniëls zijn het meest vatbaar voor hartklepziekte en kunnen de aandoening al op relatief jonge leeftijd ontwikkelen. Andere rassen met een verhoogd risico zijn de Teckels, Miniatuur- en Dwergpoedels, Yorkshire Terriers, Chihuahuas, Cocker Spaniëls en Maltezer. Over het algemeen geldt dat kleinere rassen vaker worden getroffen dan grotere rassen.
Diagnose en monitoring
De dierenarts kan hartklepziekte vermoeden bij het horen van een hartruis tijdens het afluisteren. Een echocardiografie (hartecho) is het gouden standaardonderzoek om de diagnose te bevestigen, de ernst in te schatten en het stadium te bepalen. Röntgenfoto's van de borst tonen hartvergroting en eventuele vochtophoping in de longen. Bloedonderzoek, waaronder proBNP, helpt om de belasting op het hart te meten. Regelmatige controles, minstens elk half jaar in gevorderde stadia, zijn nodig om het verloop te volgen.
Behandeling en medicatie
In de vroege stadia zonder symptomen is nog geen medicatie nodig, maar monitoring is belangrijk. Recente studies hebben aangetoond dat pimobendan al in stadium B2 de progressie naar hartfalen kan vertragen. Wanneer symptomen optreden, wordt een combinatie van medicijnen ingezet: pimobendan om de hartfunctie te verbeteren, furosemide om vocht af te drijven, en ACE-remmers om de belasting op het hart te verlagen.
In sommige landen is chirurgische reparatie van de mitralisklep beschikbaar, een complexe openhartoperatie die bij geselecteerde patiënten een cure kan bieden. Een zoutarm dieet, gewichtsbeheersing en aangepaste beweging ondersteunen de medische behandeling. Monitor thuis de ademhalingsfrequentie in rust: een plotselinge stijging boven de 30 per minuut kan wijzen op verslechtering en is reden om direct de dierenarts te bellen. Met goede medische begeleiding kan je hond met hartklepziekte nog jarenlang een comfortabel leven leiden.